و الاوزان و المقادير ، ص 28 ، و مفاتيح العلوم ، ص 74 و مصباح فيومى نيز سخن گفته شده است . نيز برهان قاطع و حاشيه و لغات ديگر و رك : صفحات 42 و 73 - 74 و 111 - 113 و 144 ، از كتاب « العقد المنير فى تحقيق ما يتعلق بالدراهم و الدنانير » وافيه را « السود الوافيه » نيز گويند . العقد المنير ص 144 ( 206 ) 157 / 8 : معتقدان به شمشير - مقصود شيعهء زيديه است . زيديه پس از امام چهارم « على بن الحسين زين العابدين عليه السلام » به امامت فرزند ديگر آن امام ، يعنى زيد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب قايل‌اند و در امامت گويند : هر فاطمى عالم زاهد شجاع سخى و قادر بر جنگ در راه حق كه براى مطالبهء حق قيام به سيف كند مىتواند امام باشد . بيان الاديان 518 - 519 المقالات و الفرق سعد بن عبد اللّه اشعرى ، و اوائل المقالات شيخ مفيد 7 - 8 و تبصرة العوام 181 به بعد - چاپ عباس اقبال - و الشيعة بين الاشاعرة و المعتزلة 73 به بعد ، و ساير كتب معتمد ملل و نحل . بايد دانست كه مذهب تشيع اثنا عشرى نيز ، مذهبى است آفتاب گرفته و عصيانگراى و خاستن آموز و ناشكيبا بر هر ظلمى و مظلمه‌اى و ذلتى . و بلكه آنچه در روحيهء زيد ( امام زيديان ) بود از همين تعليمات بود و از الهام گرفتن از جد ( امام حسين بن على « ع » ) و تربيت دامان پدر ( امام چهارم زين العابدين على بن الحسين « ع » ) و مكتب برادر ( امام پنجم محمد بن على باقر « ع » ) بود . از رواياتى كه از امام صادق « ع » در توثيق زيد ، و از امام كاظم موسى بن جعفر « ع » در تكريم و تعظيم حسين بن على بن الحسن . . . ( قائم و شهيد فخ ) رسيده است به خوبى اين موضوع آشكار است . نيز اصول تعاليم سياسى شيعه چنين است كه از قيام بانوى اكرم حضرت زهرا « س » در مسجد مدينه مىآغازد ، و همينگونه ابو ذر غفارى ، تا حجر بن عدى و . . . و عاشورا . . . و فقهاى شهيد و . . . تا . . . . رك : صفحات مختلف مجلدات الغدير ، اعيان الشيعه ، فاطمة الزهراء وتر في غمد ، شهداء الفضيله ، الجمعيات السرية و الحركات الهدامة ، الشيعة و الحاكمون ، بطل فخ ، الامام علي صوت العدالة الانسانيه - ( فصل مع الثائرين ) ، عشرة ثورات فى الاسلام - ( فصل نهضة التوابين ) ، سرود جهشها - ( فصل فلسفهء شورشهاى شيعه ) و تواريخ عاشورا و ساير تواريخ شيعه تا اين روزگار . . . و سخن و هدف همه ، يكى بوده و هست : تمهيد « حكومت اسلامى » و تهديم هر ضد ، يا اضداد آن ( 207 ) 158 / 1 : زوراء - در كتب جغرافياى قديم ، منظور از زوراء ( هنگامى كه به طور اطلاق گفته شود ) بغداد است . مؤلف منتخب التواريخ ، در باب چهاردهم اين كتاب ، روايتى در نكوهش سكنى در تهران ، از مفضل نقل كرده است كه در آن روايت ، تهران « دار الزوراء » ناميده شده است . « قال الصادق ، عليه السلام ، : يا مفضل ! أ تدري